Showing posts with label ਸੰਦੀਪ ਸੀਤਲ. Show all posts
Showing posts with label ਸੰਦੀਪ ਸੀਤਲ. Show all posts

Sunday, December 4, 2011

ਹਾਇਕੂ -ਸੰਦੀਪ ਸੀਤਲ ਚੌਹਾਨ - ਅਮਰੀਕਾ










ਸਰਦ ਰੁੱਤ --
ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੀ ਛੱਤ
ਟਿੱਪ ਟਿੱਪ ਟਿੱਪ
---

ਸਿਆਹ ਰਾਤ --
ਇੱਕ ਪਲ ਰੁਕਿਆ
ਪਿੱਪਲ ਉੱਤੇ ਚੰਨ
---

ਅਸਥ ਘਾਟ --
ਮੁੱਕਿਆ ਸਫਰ
ਵਹਿ ਰਹੀ ਨਦੀ ਅਜੇ ਵੀ
---

ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ --
ਨੌਂ ਮਣ ਲੱਕੜਾਂ
ਇੱਕ ਚੰਗਿਆੜੀ
---

ਵੀਰਾਨ ਘਰ --
ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਮੌਲ ਰਿਹਾ
ਖ਼ੁਰਮਾਨੀ ਦਾ ਰੁੱਖ
----

ਪਹੁ-ਫੁਟਾਲਾ
ਸਾਵੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਲਰਜ਼ੇ
ਕਤਰਾ ਕਤਰਾ ਸ਼ਬਨਮ
--

ਰੁਮਕਦੀ ਵਾ --
ਕੱਚੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਈ
ਬੋਗਨਵਿਲੀਆ ਦੀ ਟਹਿਣੀ
---

ਪੈਰਾਂ 'ਚ ਡਿੱਗੀ ਕਿਤਾਬ
ਦੁਇ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ
ਦੁਇ ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਾਈ
--

ਨਦੀ ਸਮਾਈ
ਸਾਗਰ ਵਿਚ
ਲਹਿਰਾਂ ਦਾ ਨਾਦ
---

ਸਿਆਲੂ ਧੁੱਪ --
ਭੁਰਭੁਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ
ਬੁੜ੍ਹਕੇ ਖਿੱਦੋ ਖੇਹਨੂੰ
---

ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਝੜਿਆ
ਪਰਛਾਵੇਂ ਤੇ ਡਿਗਿਆ
ਇੱਕ ਪੀਲਾ ਪੱਤਾ
---

ਹਵਾ ਦਾ ਬੁੱਲਾ --
ਗੁਲਮੋਹਰ 'ਚੋ ਫੁੱਲ ਕਿਰੇ
ਨਾਲੇ ਕਿਰੀਆਂ ਕਣੀਆਂ
---

ਸਤੰਬਰ ਗਿਆਰਾਂ --
ਗਰਾਉਂਡ ਜ਼ੀਰੋ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀਆਂ
ਵਰਖਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ
----

ਆਥਣ ਵੇਲਾ--
ਕੁਮਲਾਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ
ਇੱਕ ਕੱਛੂਕੁੰਮਾ
---

ਸਾਉਣ ਦੀ ਝੜੀ --
ਇੱਕ ਟਹਿਣੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਟਹਿਣੀ
ਟਿੱਪ-ਟਿੱਪ ਬੂੰਦਾਂ
---

ਮੋਹਲੇਧਾਰ ਵਰਖਾ --
ਪਾਣੀ 'ਚ ਘੁਲੀ ਪਗਡੰਡੀ
ਐਪਰ ਤੁਰਦੀ ਜਾਵਾਂ
---

ਪੁਰਜ਼ੋਰ ਹਵਾ --
ਗੁਲਾਬ ਦੇ ਗੁੱਛੇ 'ਚ ਅਟਕਿਆ
ਸੂਹੀ ਚੁੰਨੀ ਦਾ ਲੜ
---

ਪੱਤਝੜ --
ਰੁੱਖ ਚੀਲ ਦਾ, ਅਜੇ ਵੀ
ਹਰਿਆ ਭਰਿਆ
---

ਸਾਵੇ ਬਿਰਖ ਹੇਠ
ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਢੇਰ --
ਸਿਆਲ ਦੀ ਉਡੀਕ
---

ਬਲਦਾ ਸਿਵਾ --
ਅੱਗ ਦੇ ਭਾਂਬੜ 'ਚੋਂ
ਉਭਰਿਆ ਇੱਕ ਅਕਸ
---

ਆਖਰੀ ਪਤਝੜ --
ਮਿੱਟੀ ‘ਚ ਸਮਾਇਆ
ਸਾਵਾ ਪੱਤਾ
---

ਸਰਘੀ ਵੇਲਾ--
ਲਲਾਰੀ ਦੇ ਮਟਕੇ 'ਚੋਂ
ਡੁਲ੍ਹਿਆ ਸੰਧੂਰੀ ਰੰਗ
---

ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ --
ਕਿਆਰੀ ਵਿਚ ਖਿੜਿਆ
ਇੱਕ ਕਿਰਮਚੀ ਗੁਲਾਬ
---

ਪੁਸਤਕਾਲਾ -
ਬੱਚੇ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬਸਤਾ
ਸਿਰ ਉਪਰ ਸੂਰਜ
----

ਸਬਜ਼ ਰੁੱਖ
ਮੌਲੀ ਨਾਲ ਬਨ੍ਹੀਆਂ
ਲਾਲ ਥੈਲੀਆਂ
---

ਚੰਨ ਚਾਨਣੀ -
ਰੇਸ਼ਮੀ ਚਾਦਰ ਤੇ ਪਾਵਾਂ
ਤੇਰੇ ਨਾਉਂ ਦਾ ਫੁੱਲ
---

ਵਲੇਵੇਂਦਾਰ ਪਗਡੰਡੀ --
ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੰਘੀ
ਲਾਹ ਕੇ ਚੱਪਲਾਂ
---

ਅਗਨ-ਕੁੰਡ
ਉੱਡ ਰਹੇ ਕਾਗ
ਨੀਵੇਂ ਨੀਵੇਂ

Monday, September 13, 2010

ਸੰਦੀਪ ਸੀਤਲ (ਅਮਰੀਕਾ)- ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ



1.ਇਜਾਜ਼ਤ

ਜੇ ਤੂੰ ਮੰਨਦਾਂ ਏ
ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਉੱਗ‌ਿਆ
ਕੋਈ ਕੰਡਾ ਨਹੀਂ
ਸਗੋਂ ਤੇਰੇ ਪਹ‌ਿਲੂ 'ਚ ਮਹ‌ਿਫੂਜ਼
ਇੱਕ ਸੁਰਖ਼ ਗੁਲਾਬ ਹਾਂ
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਖਿੱੜਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ
ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਗੁਲਸ਼ਨ ਮਹ‌ਿਕਾ ਦੇਵਾਂ ਗੀ ...

2.

ਸੰਵਾਦ

ਹਰ ਰੋਜ਼...
ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਮੈਂ ਨੂੰ ਮੁਖ਼ਾਤਿਬ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ
ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸੰਵਾਦ ਆਰੰਭ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ...

ਕਦੇ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਦੀ ਜਲਧਾਰਾ ਸੰਗ
ਜੋ ਵਕਤ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਨਹੀ ਕਰਦੀ ..

ਕਦੇ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਪੀਡੀ ਟਿੱਕੀ ਸੰਗ
ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਖੁਰ ਜਾਂਦੀ ..

ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਗੂੰਗੀ ਪਰਛਾਈ ਸੰਗ
ਜੋ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਗੁੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ..

ਕਦੇ ਭਾਫ ਦੀ ਛਿਨਭੰਗਰੀ ਬੂੰਦ ਸੰਗ
ਜੋ ਪੌਣਾ ਦੇ ਬੁਲ੍ਹੇ ਨਾਲ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੀ ..

ਕਦੇ ਭੰਵਰ ਦੀ ਅਸ਼ਾਂਤ ਫਿਰਕੀ ਸੰਗ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਘੁੰਮਣਘੇਰੀ ਤੋਂ ਪਾਰ ਨਾ ਜਾਂਦੀ ..

ਨਿੱਤ
ਖੁਰਦੀ ਹਾਂ
ਡੁੱਬਦੀ ਹਾਂ
ਫੇਰ ਉਭਰਦੀ ਹਾਂ
ਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹਾਂ
ਨੀਲੇ ਸਾਗਰ ਦੀਆਂ
ਨਟਖੱਟ ਲਹਿਰਾਂ ਸੰਗ
ਨਿਰੰਤਰ ਰਕਸ ਕਰਦੀ...

ਆਪਣੇ ਅਸਤਿੱਤਵ ਦੀ
ਤਲਾਸ਼ ਵਿਚ ..
ਇੱਕ ਰਤਨ ਨੂੰ ਸਿੱਪ ਵਿਚ
ਭਰਨ ਦੀ ਆਸਥਾ ਨਾਲ
ਮੰਜ਼ਲਾਂ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ ....

3.
ਬਹੀ-ਖ਼ਾਤਾ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਪਰਵਾਜ਼ ਓਹ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਖੰਭਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਭਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਓਹ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਧਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਖ਼ਾਬ ਓਹ ਮੇਰੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਵਿਚ ਮੈਂ ਭਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਓਹ ਸੂਰਜ ਮੇਰਾ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਰੈਣਾ ਵਿਚ ਮੈਂ ਧਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਓਹ ਸਾਵਨ ਮੇਰਾ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਗਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਭਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਮੁਸਕਾਨ ਓਹ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਵਿਚ ਮੈ ਧਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਰੰਗ ਓਹ ਮੇਰੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੰਬਰ ਵਿਚ ਮੈਂ ਭਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ ਪਹਿਚਾਣ ਓਹ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਦੇਹਲੀ ਤੇ ਮੈ ਧਰ ਆਈ ਸਾਂ

ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇ .... ਓਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਮੇਰਾ
ਓਹ ਰੁੱਤਾਂ ਧੁੱਪਾਂ, ਰੰਗ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਬਾਰਸ਼ ਤੇ ਪਾਣੀ

ਓਹ ਸਭ ਕੁੱਝ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਉਧਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ
ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ !
ਗ‌ਿਰਵੀ ਰਖਿਆ ਸੀ ਤੇਰੇ ਕੋਲ

ਲੈ ਲੈ ਵਾਪਸ .... ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਆਪਣਾ
ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਜ਼ੰਜ਼ੀਰਾਂ, ਗੋਲਕ ਗੱਲੇ, ਪਦਾਰਥ ਸਾਰੇ

ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਭਾਣੇ, ਤੁੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ
ਜਾਂ ਸ਼ਾਇਦ !
ਅਪਣੀ ਰਹਿਮਤ ਦਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ